— Ichmaydigan, chekmaydigan odamga turmushga chiqaman. 5 xonali uyim, dalahovlim, 2 ta mashinam bor.
E’londan ko‘p o‘tmasdan, bir mast kishi qo‘lida sigaret ayolni eshigini taqillatibdi:
— Kechirasiz, gazetadagi e’lon bo‘yicha kelgandim.
Ayol:
— Iye, men gazetaga ichmaydigan,chekmaydigan odam kerak deb e’lon bergandim.
— To‘g‘ri, shunchaki mendan umid qilmang! Shuni aytib qo‘yishga kelgandim.
Birinchisi:
— Istimam borga o‘xshaydi!? - desa, ikkinchisi:
— Ha yo‘g‘-ye! Bir silkinib yuborgin...! - dermish.
"Men Varshavaga otda borish uchun yo‘lga chiqdim" deb yozilgan ekan. Vrachlar inshoning oxirgi varag‘ini ochishsa "Men Varshavada otdan tushdim" deb yozilgan ekan. Shunda vrachlar qiziqib o‘rta varaqlarni ochib o‘qishsa, "Taraqa-turuq, taraqa-turuq" deb yozilgan ekan.
— Xo‘sh, rang-barang mahluq, gapirishni bilasanmi? - desa, to‘tiqush birdan tilga kirib:
— O‘zing-chi, alvasti! Ucha olasanmi? - dyermish.
Dugonalardan biri yaxshi yigit bilan tanishib turmushga chiqib, asal oyiga ketibdi.
Bir necha kundan keyin undan xat kelibdi: "Dugonajon, taqdiring o‘z qo‘lingda, ammo mushukni hoziroq qo‘yib yubor!".
Ertasi kuni uyg‘onsam, boshqa xonadonga kirib qolgan ekanman.
— Tug‘ruqxonaga! Faqat sal tezroq...- debdi.
Vahimaga tushgan haydovchi mashinani shunaqangi uchrib ketibdi-ki, svetoforlarga umuman qaramasmush...
Orqa o‘rindiqda o‘tirgan ayol baqira boshlabdi:
— Nimalar qilyapsiz? Sekinroq haydang! Tug‘ruqxonaga ishlash uchun ketyapman! Vrachman! Homilador emas!!!
Ayniqsa, xotinimga...
— Telefonimni o‘g‘irlab ketishdi.
— Militsiyaga bormadingmi?
— Bordim, ular olishmapti.





