Хотини:
— Намунча куласиз?
Эр:
— Ануни хунуклигини қара, - деса
Хотини:
— Шунга шунчалик кулиш керакми? Мен йигирма йилдан бери сиз билан яшаб кулмаяпманку, - дебди.
— Қўрғоннинг ўзи ҳам баланд эди-ку, нега баланд кўтараётибсизлар?
— Саройга ўғри тушмасин, деб.
Бу жавобдан ажабланган Афанди айтар эди:
— Ташқаридан тушадиган ўғрига десангиз тўғри-ку, лекин ичкаридан чиқадиган ўғрига эллик пахса девор хам писанд эмас!
— Хўш, кирдингми?
— Йўқ.
— Нима, танловдан ўтолмадингми?
— Эшикдан ўтолмадим.
— Укам қулоғин керакми?
— Ҳа, ока, албатта керак!
Сартарош болани қулоғини шартта қайчилаб болани қўлига берди. Сартарош соч олишни давом этди. Бироздан сўнг сартарош яна сўради:
— Укам қулоғинг керакми?
— Йўқ! Йўқ керакмас!? Бақирди бола қўрқиб кетиб.
Сартарош болани қулоғини шартта қайчилаб ахлат челакка ташлаб юборди.
— Кейин-чи?
— Кейин биз танишдик...
— Эх, онамни гапларига қулоқ солганимда бу аҳволда юрмасмидим
— Хўш онанг нима дегандилар?
— Билмадим, айтаяпманку қулоқ солмаганман деб..
— Хей бола, ким ўргатди сенга сўкинишни?
Бола:
— Ким ўргатди эмиш, нима одамда туғма истеъдод бўлмайдими?
— Жавоб беринг илтимос, менинг тоғам касалхонада экан. Бошлиқ унга рахми келиб жавоб берибди.
Ишдан сўнг стадионга тушган бошлиқ у ерда ўз ходимини учратиб қолибди.
— Ие, сен тоғангни олдига касалхонага боришинг керак эди-ку?!!
— Ҳозир хўжайин шошмай туринг, тоғам мана шу ўйинга ҳакамлик қилмоқда, ўйин тугасин, кейин аниқ касалхонага тушади.





