— Ҳа, нима дейсан?! Нега менинг уйқумни буздинг деб дўқ қила бошлади Афанди.
— Биродар, сен яхши кишига ўхшайсан, бир нарса сўрамоқчи эдим, шуни айтиб бергин.
— Хушомаддан Афанди эриб кетиб, ҳовридан тушди:
— Қани, сўра-чи, нима демоқчисан?
— Бу мамлакатнинг подшоси золимми, одилми? Ростини айт.
— Э биродар, нимасини айтасан, у шундай қонхўр, золимки...— деб ёмонлаб кетувди, «қаландар» гапини бўлди:
— Мени танийсанми?
— Йўқ.
— Мен Подшо бўламан.
Афандининг баданига титроқ турди, лекин сир бой бермади:
— Мени танийсанми?
— Йўқ.
— Мен шу шаҳарнинг жинниларидан бўламан. Ҳар ойда уч кун жинни бўламан. Мана бугун жиннилигим бошланган кун.
— Сен "ўчиришни" ўрганишинг керак эди-ку!
— Мени навбатчилик вақтим 7:00дан 19:00 гача.
Чивин дебди:
— Мен 19:00дан эрталаб 7:00гача навбатчилик қиламан унда...!
— Меросхўрингиз борми? – деб сўраса, путин:
— Бу саволга Байденни ёшига етганда жавоб бераман, - деган экан.
— Билмадим...
— Ҳеч қандай фарқи йўқ!
— Нимага?
— Иккаласини ҳам газета билан уриб "тамом" қилса бўлади.
Қиз бўлса, "Мен сигнал чалганларга қарамайман!" деб кетаверибди.
— Хўш, анчасини йўқотдингми?
— Роппа-роса 2 ойни йўқотдим.
— Хўш, нима бўлди? Топширдингми?
— Йўқ! - дебди хотини.
Эри:
— Қовун тушурдингми? - деса, хотини:
— Қовун эмас, дарахт тушди. Мўрт экан, машинам тегиб кетганди, тушиб кетса бўладими? - дебди.





