Шу бир ой ичида кўп пул ишлаб топишим, уй, машина олишим, уйланишим ва фарзандли ҳам бўлишга улгуришим керак.
Бу мени йил бошида режалаштирган ишларим эди.
Режали иш қилдеб ўргатишар эди катталар...
Фақат кўзи ожизлиги тўғрисида гувоҳномани кўрсатиб кириш талаб қилинаётган экан.
"Ҳаммамиз уйда ўтирганимизда кўчаларда машиналаримиз бемалол юрарди-я..."
— Устоз, мен билмоқчи эдим. Овозим ҳеч нарсага ярамайдими?
Устоз:
— Ярайди. Масалан, ёнғин чиқганда.
— Дўстим, 200 минг қарз бериб тур!
— Майли, ойни охирида қайтарасан! - дебди дўсти.
— Қанақа қилиб қайтараман.
— Олганингдан кейин қайтарасан-да! - дебди яна дўсти.
— Унда ойни охирида қарзимни қайтаришим учун пул бериб турарсан, - дермиш йигит.
— Ҳа. Кўп маош оламан. Ҳамма солиқларни тўлашимга етади.
— Нимага столга туз қўйгансизлар? – деб сўраса, официант:
— Агар еяётган овқатингизни тузи кам бўлса солиш учун, - дебди.
Талаба бўлса:
— Унда нега овқат қўймагансизлар? – деган экан.
Умуман эмас албатта! Овқат ейишга кучим етиб турибди...
Энди иш қидираётган вақтимда резюмега "Қатъиятлилик" ва "Чидамлик" каби хислатларимни ҳам қўшиб ёзсам бўлади.





