Shu bir oy ichida ko‘p pul ishlab topishim, uy, mashina olishim, uylanishim va farzandli ham bo‘lishga ulgurishim kerak.
Bu meni yil boshida rejalashtirgan ishlarim edi.
Rejali ish qildeb o‘rgatishar edi kattalar...
Faqat ko‘zi ojizligi to‘g‘risida guvohnomani ko‘rsatib kirish talab qilinayotgan ekan.
"Hammamiz uyda o‘tirganimizda ko‘chalarda mashinalarimiz bemalol yurardi-ya..."
— Ustoz, men bilmoqchi edim. Ovozim hech narsaga yaramaydimi?
Ustoz:
— Yaraydi. Masalan, yong‘in chiqganda.
— Do‘stim, 200 ming qarz berib tur!
— Mayli, oyni oxirida qaytarasan! - debdi do‘sti.
— Qanaqa qilib qaytaraman.
— Olganingdan keyin qaytarasan-da! - debdi yana do‘sti.
— Unda oyni oxirida qarzimni qaytarishim uchun pul berib turarsan, - dermish yigit.
— Ha. Ko‘p maosh olaman. Hamma soliqlarni to‘lashimga yetadi.
— Nimaga stolga tuz qo‘ygansizlar? – deb so‘rasa, ofitsiant:
— Agar yeyayotgan ovqatingizni tuzi kam bo‘lsa solish uchun, - debdi.
Talaba bo‘lsa:
— Unda nega ovqat qo‘ymagansizlar? – degan ekan.
Umuman emas albatta! Ovqat yeyishga kuchim yetib turibdi...
Endi ish qidirayotgan vaqtimda rezyumega "Qat’iyatlilik" va "Chidamlik" kabi xislatlarimni ham qo‘shib yozsam bo‘ladi.





