Дада телевизорни ёқайлик.
— Жим ўтир. Тоғанг ўлган уят бўлади.
— Ойи телевизорни ёқайлик.
— Ўғлим, тоғанг ўлди. Мумкин эмас.
— Ака, телевизорни кўрайлик.
— Дадам, ойим айтишди-ку тоғам ўлганини. Жим ўтир.
— Нима тоғамдан бошқа ҳеч ким телевизор ёқишни билмайдими?
— Жим ўтир. Тоғанг ўлган уят бўлади.
— Ойи телевизорни ёқайлик.
— Ўғлим, тоғанг ўлди. Мумкин эмас.
— Ака, телевизорни кўрайлик.
— Дадам, ойим айтишди-ку тоғам ўлганини. Жим ўтир.
— Нима тоғамдан бошқа ҳеч ким телевизор ёқишни билмайдими?
Афанди боғида ўтин қилиб, кечқурун болтасини елкасига ташлаб кетаётган эди, йўлда бир ҳовлидан ит чиқиб, Афандига ташланди. Афанди болта билан итни чопиб ўлдирди. Итнинг эгаси чиқиб Афандини тутди:
— Ит сизни талаган экан, болтанинг сопи билан уриб ҳайдасангиз ҳам бўлар эди-ку!
— Ит думи билан қопса, болтанинг сопи билан урар эдим, бети билан қопгандан кейин, мен ҳам болтанинг бети билан чопдим-да! Ўзидан кўрсин!
— Ит сизни талаган экан, болтанинг сопи билан уриб ҳайдасангиз ҳам бўлар эди-ку!
— Ит думи билан қопса, болтанинг сопи билан урар эдим, бети билан қопгандан кейин, мен ҳам болтанинг бети билан чопдим-да! Ўзидан кўрсин!
— Ҳамма нарсани ташладим, ичишниям, чекишни ҳам, хотинимни ҳам!
— Хотинингни нимага ташладинг?
— У бундай бахтга лойиқ эмасди.
— Хотинингни нимага ташладинг?
— У бундай бахтга лойиқ эмасди.
Афандининг кўзи хира бўлиб қолган эди, одамлар унга кўпроқ ёнғоқ ейишни маслаҳат беришди. Афанди бозордан ярим қадоқ ёнғоқ олиб, аста чиқиб кетаётган эди, рўпарасидан бир бола чиқиб салом берди. Афанди алик олиб, болага битта ёнғоқ берди-да, севиниб деди:
— Салом берган болаларни жуда яхши кўраман. Қани энди, бошқа болалар ҳам сенга ўхшаш салом беришни билишса!
Бола нарироққа бориб ингичка овозда салом берди, Афанди яна ёнғоқ узатди, кўчанинг ўртасига етмасданоқ бола йўғон товушда салом бериб, яна бир ёнғоқ олди, тор кўчага бурилмасдан хириллаган товуш билан салом берган эди, Афанди билиб қолиб:
— Саломни ёнғоққа алишиб еб, томоғинг оғриган шекилли, товушинг чиқмаётибди, ёнғоқ ема!— деди.
— Салом берган болаларни жуда яхши кўраман. Қани энди, бошқа болалар ҳам сенга ўхшаш салом беришни билишса!
Бола нарироққа бориб ингичка овозда салом берди, Афанди яна ёнғоқ узатди, кўчанинг ўртасига етмасданоқ бола йўғон товушда салом бериб, яна бир ёнғоқ олди, тор кўчага бурилмасдан хириллаган товуш билан салом берган эди, Афанди билиб қолиб:
— Саломни ёнғоққа алишиб еб, томоғинг оғриган шекилли, товушинг чиқмаётибди, ёнғоқ ема!— деди.
Бозорга нон олгани тушувдим, нон сотаётган қизларнинг гапларидан ҳайратга тушиб қолдим. — Ока, келинг, маники юмшоқ, вой, келин, маники сутлик, маники думалоқ, келинг маники катта... кейин яна бири, — ишонмасангиз ушлаб кўринг дейди.
Пессимист қоронғу туннелни кўрди.
Оптимист туннелни ва узоқдаги нурни кўрди.
Реалист туннелни, нурни ва яқинлашиб келаётган поездни кўрди.
Машинист эса рельсда ўтирган уч аҳмоқни кўрди.
Оптимист туннелни ва узоқдаги нурни кўрди.
Реалист туннелни, нурни ва яқинлашиб келаётган поездни кўрди.
Машинист эса рельсда ўтирган уч аҳмоқни кўрди.
Бир скелет иккинчисига қараб дебди:
— Сен қанақа одамни скелетисан?
— Мен семиз одамни скелетиман.
— Ўзингчи?
— Мен ориқ одамнинг скелетиман, - дебди.
Скамейкада бир скелет ўтирган экан, халигилар:
— Ука, сиз қанақа одамни скелетисиз, - деса:
— Тоға мен скелет эмас, студентман дермиш.
— Сен қанақа одамни скелетисан?
— Мен семиз одамни скелетиман.
— Ўзингчи?
— Мен ориқ одамнинг скелетиман, - дебди.
Скамейкада бир скелет ўтирган экан, халигилар:
— Ука, сиз қанақа одамни скелетисиз, - деса:
— Тоға мен скелет эмас, студентман дермиш.
Тинчлантирувчи дори оламан деб, дорихонага кирганийдим.
Нархини билиб, тинчим бузилди.
Нархини билиб, тинчим бузилди.
Бир аёл шифокор кўригида:
— Доктор, тош ойнага қараб ўзимни кўрсам кўнглим айнаяпти. Бу нимадан экан-а?
— Демак, кўзингиз жуда яхши кўради.
— Доктор, тош ойнага қараб ўзимни кўрсам кўнглим айнаяпти. Бу нимадан экан-а?
— Демак, кўзингиз жуда яхши кўради.
Фақатгина қизлар йигити билан 13-январь куни уришиб, 7-март куни ярашмоқчи бўлади ва фақатгина йигитлар бу кун ярашишни истамайди...
