— Бизга олтин керак!
Уй эгаси:
— Қанча керак?
Ўғрилар:
— 100 кило!
Уй эгаси:
— 106 килолиси бўладими?
— Ҳа бўлади! Олиб чиқ!
Хотинини чақириб:
— Олтиной, чиқ! Сенга келишибди.
— Хўш, менга ўхшаб гапира оласанми?, - деб сўраса, тўтиқуш ҳалиги одамга қараб:
— Мен-ку гапиришни биламан. Ўзинг-чи, учишни биласанми?, - дермиш.
— Агар ойингни юбкасидан ушлаб юрсанг, уни йўқотиб қўймасдинг, - деса, бола хўрсиниб:
— Ушламоқчи эдим, қўлим етмади, - дермиш.
— Қаерда ишлар эдинг?
— Ҳеч қаерда. Бекорчи эдим.
— Ҳеч вақо!
— Ҳудди кечагидек-ми?
— Ҳа, кеча икки кунлигини пишириб қўйгандим.
Хотин:
— У билан бошқа яшай олмайман! Эрим уйда қўй боқяпти. Нафас олиб бўлмайди...
Судья:
— Деразаларни очиб шамоллатиб турса бўлади-ку...?! Шунга ажрашиш шартми?
Хотин:
— Нималар деяпсиз жаноб судья!? Ахир мени илонларим ўрмалаб ташқарига чиқиб кетишади-ку...
— Қани айт-чи, қулоқлар сенга нима учун керак? – деб сўрабди.
Ўқувчи:
— Кўриш учун, – дебди.
Ўқитувчи:
— Ахир, кўриш учун кўзларинг бор-ку? – деса,
ўқувчи:
— Ҳа, лекин қулоқларим бўлмаса, қалпоғим юзимни беркитиб қўяди-да...- дермиш.





