— Циркдагиларими ёки атрофимдагиларими?
— Сен бу ерда нима қиляпсан Хасанов??? – дебди.
Хасанов тикилиб туриб:
— Падарингга лаънат! Кийсанг кўринмайдиган бўлиб қоласан деб юз мингга сотган эди, - деб бошидаги қалпоқни ечиб ерга отган экан.
Эртаси куни уйғониб музлатгични ёнига келиб қараса, оқ қоғозга қуйидаги сўзлар ёзиб қўйилган экан:
“Семиз қиз – оиламиз учун шармандалик!”
— Болам, мазам йўқ! Биттасини юклайман, иккинчисини юклайман, учинчисини юклай бошлаганимда тобим қочади...
Врач ҳайрон бўлиб:
— Отахон, мен ёш бўла туриб шунча кучим йўқ. Сиз нега оғир юк ташиб юрибсиз? – дебди.
Отахон:
— Қанақа юк? Мен интернетдан фильмларни юклаб ўтираман!
— Ҳой оғайни, йўлни билмай турибман, айтиб бера олмайсизми? – деса, ҳалиги киши йўлни кўрсатиб юборибди.
Шунда фолбин:
— Яхшилигингизга мен ҳам яхшилик билан жавоб қайтармоқчиман. Мен фалон юртнинг машҳур фолбиниман. Келинг, сизга ҳам бир фол очиб келажагингизни аниқ айтиб берай, - дебди.
Шунда ҳалиги киши жавоб берибди:
— Ўзини йўлини билмаган одам, мени келажагимни қаердан билардингиз!?
— Нега сени ичак-чавоғинг нотўғри жойда жойлашган? – деб кулибди танк запорожни устидан.
— Сени бошинг чирпирак бўлиб айланяпти, мен ҳеч нарса демаяпман-ку! - деган экан запорож.
— Кимнинг автомати бу, яхши тозаланмаган? - қичқирди у.
— Калашников автомати, ўртоқ прапоршик.
Токаев:
— Нурсултон Абишевич, кечирасиз. Лекин мен уни қандай бошқараман?
— Сен муҳими газни бос! Бошқаришни эса менга қўйиб бер.





