— Юрагингиз бир маромда урмоқда, қон босимингиз жойида, тана ҳароратингиз ҳам меъёрда, ...
Бемор умидсизлик билан дебди:
— Доктор, демак мен соғ-саломат ҳолда ўляпманми?
Ручка, дафтар, китоб, камар, валерианка ...
— Яқинда пазандалик китобини сотиб олгандим, аммо ундан фойдаланишнинг иложи йўқ экан.
— Нега?
— Китобдаги ҳар бир тавсия «Тоза идишни оласиз» деган сўз билан бошланаркан.
— Шу аёлдан гуруч сўраб чиқаман, - деб, аёлни эшигини қўнғироғини босиб туриб, ўйланиб қолибди. Ҳозир у чиқса, гуруч сўрасам, ош қилишимни билади. Кейин иложсиз ошга таклиф қиламан. У чиқади, меҳмонни ҳурматидан шампан қуяман. Шу пайт эшик очилиб, хотиним кириб келиб қолади...
Шундай ҳаёл суриб турса, эшикни қўшниси очиб:
— Лаббай қўшнижон, келинг, - деса, йигит:
— Эй-й, гуручинг бошингдан қолсин! - деб кетиб қолибди.
— Ўртоқ Турсунов, қўлимдаги шикоятда айтилишича, сиз қўшнингизни эшак билан тенглаштирган эмишсиз.
Турсунов:
— Ўртоқ судья, улардан қайси бири шикоят қилди?
— Вой дугон бормисан, кўринмайсан?
— Иби ҳой, эшитмадингми қизимни эрга бердим!?
— Сепига нима бердинг?
— Ўзимга тегишли катта кўчани бердим.
— Тутунинг чиқсин сани, энди гадо бўлибсан!
Иккаласидан биттаси ҳали янги экани аниқ!
1) Бу оғритмайди;
2) Сан билан жиддий гаплашиб олмоқчиман;
3) Паролингиз нотўғри кўрсатилган;
4) Картангизда пул етмаяпти.
— Эрим кеча менга: Сен ҳеч ҳам семиз эмассан, сенинг форманг идеал, - деди.
— Тўғри-да, ахир у математик-ку! Унинг учун энг идеал форма бу шар.





