— Сени шунчалар севаманки, исмингни уйимни ҳовлисига ёзиб қўйдим.
— Шунчалик севсанг, уйингни мени номимга ёздириб бер!
Манзилга етиб келганда такси ҳайдовчиси йўловчига:
— Узр, мен ҳисоблагични ёқишни унутибман, - дебди.
Йўловчи:
— Бўлиб туради... Мен эса ҳамёнимни уйда унутибман, - деган экан.
Икки соат олдин янги телефон топиб олдим.
Ҳеч кимга рақамини беришга улгурмадим-у, лекин кимдир тинимсиз қўнғироқ қилиб жонимга тегди.
Мени янги телефонимга қўнғироқ қилишни бас қилинг!
Кобра илон ўзини боласига дебди:
— Бизни заҳаримиз жудаям кучли. У истаган мавжудодни ўлдиради.
Боласи дебди:
— Ойи, унда мен ўлдим! Ҳозиргина тилимни тишлаб олдим.
Овчилар бир-бирига ўлжасини мақтана бошлашибди:
— Катта айиқ овладим, - дебди ёш овчи.
— Қандай овладинг? - сўрабди овчилар ундан.
— Биринчи ўқни отдим, тегмади. Иккинчи ўқни отдим, яна тегмади. Учинчи ўқни ҳам отдим. У ҳам тегмади, - дебди.
— Унда қандай қилиб айиқни ўлдирдинг? - дейишса, ёш овчи:
— Айиқ кулавериб ўзи ўлиб қолди, - дермиш.
Карантиндан олдин лабимни ботекс қилдирган эдим.
Бу маскани дастидан лабимни ҳам беркитиб юрибман!

— Ойи, бугун адам зинадан йиқилиб тушиб ёмон сўзларни айтди.
— Нима деди? Ёмон сўзларни айтмасдан гапириб берақол.
— Унда индамадилар.

— Исминг нима сени?
— Тоштемир.
— Исминг бунча қийин?! Эслаб қололмаяпман.
— Қурилиш қилсангиз эслаб қоласиз.
Уйда ўтирган пайтим уйда "Кел, шу ўтиришимда эсда қоларли бир иш қилай!" дедим-да, уйда ўтириш бўйича рекорд ўрнатдим.
Карантин даврида инсонлар китоб ўқиш, спорт билан шуғулланиш ва ўз устида ишлаши учун вақтлари йўқлиги бор-йўғи уларнинг бир баҳонаси эканини исботлаб берди.