— Шунчалик севсанг, уйингни мени номимга ёздириб бер!
— Узр, мен ҳисоблагични ёқишни унутибман, - дебди.
Йўловчи:
— Бўлиб туради... Мен эса ҳамёнимни уйда унутибман, - деган экан.
Ҳеч кимга рақамини беришга улгурмадим-у, лекин кимдир тинимсиз қўнғироқ қилиб жонимга тегди.
Мени янги телефонимга қўнғироқ қилишни бас қилинг!
— Бизни заҳаримиз жудаям кучли. У истаган мавжудодни ўлдиради.
Боласи дебди:
— Ойи, унда мен ўлдим! Ҳозиргина тилимни тишлаб олдим.
— Катта айиқ овладим, - дебди ёш овчи.
— Қандай овладинг? - сўрабди овчилар ундан.
— Биринчи ўқни отдим, тегмади. Иккинчи ўқни отдим, яна тегмади. Учинчи ўқни ҳам отдим. У ҳам тегмади, - дебди.
— Унда қандай қилиб айиқни ўлдирдинг? - дейишса, ёш овчи:
— Айиқ кулавериб ўзи ўлиб қолди, - дермиш.
Бу маскани дастидан лабимни ҳам беркитиб юрибман!
— Ойи, бугун адам зинадан йиқилиб тушиб ёмон сўзларни айтди.
— Нима деди? Ёмон сўзларни айтмасдан гапириб берақол.
— Унда индамадилар.
— Тоштемир.
— Исминг бунча қийин?! Эслаб қололмаяпман.
— Қурилиш қилсангиз эслаб қоласиз.





