— Adasi, men kechroq qaytaman. Bolalarni ovqatlantirib qo‘ydim, - debdi.
Eri:
— Mast holatda qaytmagin tag‘in, - desa, xotini hayron bo‘lib:
— Unda indinggacha bolalarga qarab o‘tira olasizmi? – dermish.
— Allo, ha albatta! Hozir boraman, - debdi sher. Shunda buqa sherga qarab:
— Yana xotiningmi? Nega undan qo‘rqasan-a? Men xotinimdan umuman qo‘rqmayman! – debdi kerilib.
Shunda sher buqaga qarab:
— Meni xotinim sherxon bo‘ladi. Senikiga o‘xshagan sigir emas! – dermish.
Men har kuni ertalab yuvinib-kiyinishga zo‘rg‘a ulguraman ...
Shunda mehmon:
— Shu sovuqda kalamush nima qiladi?, - desa.
Mezbon:
— Bu kalamush emas. Palto kiygan suvarak!, - dermish.
— Nega shu qizga uylanib qo‘ya qolmaysan?, - deyishsa,
— Keyin kimga serenada kuylayman?, - dermish.
— Meni qo‘yib yuborsang, uchta tilagingni amalga oshiraman!, - debdi.
— Roziman. Faqat bitta shartim bor! Menga nima bersang, qaynonamga uch baravar ko‘proq berasan, - debdi haligi odam. Baliq ham shu shartga ko‘nibdi.
— Menga bitta mashina, qaynonamga esa uchta mashina ber. Menga bitta dalahovli ber, qaynonamga — uchta. Uchinchi tilagim: menga kichkinagina yurak xuruji, qaynonamga ...
— Nima, mashina bilan kimo‘zarga yuguryapsanmi, do‘stim?
— Yo‘q, - dedi do‘sti halloslab, - xotinim eski paypog‘imni axlatga tashlab yuboribdi. Ichida xotinimdan berkitgan pullarim bor edi.
—O‘g‘lim koptoging qani?
—Bir qizchaga berdim, biroz o‘ynab qaytarib berarkan. Yonida bobosi ham borakan,- dedi o‘g‘li.
Onasi o‘g‘lining saxiyligidan quvonib tursa, eshik taqillab, koptokni olgan qizalok va bobosi qo‘lida shokolad bilan kirib kelishibdi.
Bolakay koptogi va shokoladni olib, cho‘ntagidagi uyali telefonni qizchaning bobosiga qaytarib beribdi.





