— Adasi, men kechroq qaytaman. Bolalarni ovqatlantirib qo‘ydim, - debdi.
Eri:
— Mast holatda qaytmagin tag‘in, - desa, xotini hayron bo‘lib:
— Unda indinggacha bolalarga qarab o‘tira olasizmi? – dermish.
— Allo, ha albatta! Hozir boraman, - debdi sher. Shunda buqa sherga qarab:
— Yana xotiningmi? Nega undan qo‘rqasan-a? Men xotinimdan umuman qo‘rqmayman! – debdi kerilib.
Shunda sher buqaga qarab:
— Meni xotinim sherxon bo‘ladi. Senikiga o‘xshagan sigir emas! – dermish.
Men har kuni ertalab yuvinib-kiyinishga zo‘rg‘a ulguraman ...
Shunda mehmon:
— Shu sovuqda kalamush nima qiladi?, - desa.
Mezbon:
— Bu kalamush emas. Palto kiygan suvarak!, - dermish.
— Men huddi odamga o‘xshab ketadigan kompyuter yaratdim.
— Ho‘sh, nimasi odamga o‘xsharkan?
— O‘zi xato qilib qo‘yib, boshqa kompyuterga to‘nkab turaveradi.
— Nega shu qizga uylanib qo‘ya qolmaysan?, - deyishsa,
— Keyin kimga serenada kuylayman?, - dermish.
— Aziz bolajonlar! Maktabda to‘polon qilish, baland ovozda gaplashish, odobsizlik qilish mumkin emas. Agar biror nima so‘ramoqchi bo‘lsangiz, qo‘lingizni ko‘tarib murojat qilinglar.
Shu zahoti bolalardan biri qo‘lini ko‘taribdi.
O‘qituvchisi:
— Nimani so‘ramoqchisan Alisher?, - debdi taajjublanib.
— Hech nimani. Shunchaki, tushuntirayotgan tizimingiz qanchalik aniq ishlashini tekshirib ko‘ryapman.
— Meni qo‘yib yuborsang, uchta tilagingni amalga oshiraman!, - debdi.
— Roziman. Faqat bitta shartim bor! Menga nima bersang, qaynonamga uch baravar ko‘proq berasan, - debdi haligi odam. Baliq ham shu shartga ko‘nibdi.
— Menga bitta mashina, qaynonamga esa uchta mashina ber. Menga bitta dalahovli ber, qaynonamga — uchta. Uchinchi tilagim: menga kichkinagina yurak xuruji, qaynonamga ...
— Nima, mashina bilan kimo‘zarga yuguryapsanmi, do‘stim?
— Yo‘q, - dedi do‘sti halloslab, - xotinim eski paypog‘imni axlatga tashlab yuboribdi. Ichida xotinimdan berkitgan pullarim bor edi.





