Telefon qo‘ng‘irog‘i jiringlab, narigi tomondan "Nega shu mahalda uxlamayapsan?" degan savolni eshitib aqldan ozay dedim.
Menga qo‘ng‘iroq qilgan odam shu savolni o‘ziga ham berib ko‘rganmikin?!
— Kechirasiz, ichingizda qaychi qolib ketibdi. Sizni boshqattan operatsiya qilmasak bo‘lmaydi.
— Mayli do‘xtir. Faqat operatsiyadan keyin qornimga tugma qadab qo‘ying! Yana biror narsa qolib ketsa, badanimni kesib o‘tirmaysiz.
— Agar xohlasang, men senga boy bo‘lishni o‘rgataman.
— Nega unda o‘zingiz boy bo‘lmaysiz?
— Menga o‘rgatadigan ustoz yo‘qda, - javob beribdi domla.
— Sigaretni tashlab, nos chekishga o‘taman, - debdi.
Bir haftadan so‘ng xumori tutib, ham sigaret ham nos sotib olishni boshlabdi.
Yigit:
— Qimirlamagin.
Qiz:
— Topdizmi?
Yigit:
— Ha, topdim. Hozir tiqaman.
Qiz:
— U yergamas!
Yigit:
— E, bor! Shu choyshablarni o‘zing tiqaver!
Birinchi kapir ikkinchisiga qarab debdi:
— Menga qara, anavi juvonni ismi nima edi?
Ikkinchisi uzoq o‘ylanib turib:
— Senga hozir zarurmi...? - dermish.
— Qog‘ozbozlikdan voz kechib, kompyuterdagi viruslar, tarmoqdagi uzilishlar, serverdagi xatoliklar va hakozolarga erisha oldik.
Afandi mramor ustasiga:
— Keling endi, sal kelishtirib berin...! Doimiy mijozingiz bo‘lib qolaman, - dermish.
Mehmon tarvuzdan yeb turib debdi:
— Do‘stim, bu qora-qorachalari nima?
— Bu - shu mevaning danagi! Mana lagancha bemalol danagini ajratib yeyavering.
Bir oz o‘tib mehmon yana bir mevani yeya boshlabdi.
Afandi:
— Do‘stim buni yeyish kerak...
Mexmon:
— Men nima qilyabman?
Afandi:
— To‘g‘ri yeyabsiz, lekin po‘chog‘ini yeyabsiz...
— O‘zingiz aytdingiz-ku, danagini ajrating deb...
— To‘g‘ri aytdim, lekin bu - Anor! Buni danagini yeyish kerak!





