— Qani quloqlaringni yopinglar.
— Nega, miltiq ovozidan qo‘rqmaymiz-ku.
— Miltiq uchun emas. Hozir bu ovchi otadi, keyin o‘qi qiya ketgani uchun uyat gaplarni aytib so‘kinadi, - dermish.
Xotini:
— Hamma kazo-kazolarni samovorda osh qilib chaqiring. Afandini 10daqiqa kechroqqa aytasiz. Afandi kelganida hammani oldida:
— "Afandi tursigimi yuvib qo‘ydizmi?" - desangiz mot bo‘ladi.
Boy xotini aytganidek qilibdi. Hamma o‘tirgan vaqtda Afandi kirib kelishiga, Boy turib:
— Afandi tursigimmi yuvib qo‘ydingizmi? — desa
Afandi:
— Iya, yana siyib qo‘ydingizmi? — dermish.
— O‘ylaymanki, yoza olaman.
— Unday bo‘lsa, chiroqni o‘chirib, kundaligimga qo‘l qo‘yib bering...
— Tuhmat, kim yozibdi? — ko‘zini olaytirdi xodim.
— Xotining.
— Qaysi biri? — deb yuborganini bilmay qoldi xodim.
— Kim bilan? Qayerga borasan? Qachon kelasan?
— Dada, men ko‘chani aylanib kelaman.
— Yaxshi.
— Ha, onajon, — debdi va Moskvaga ketibdi.
Kelgach qaynona so‘rabdi:
— Nima bo‘ldi o‘g‘lim? — desa
— Bo‘ldi ona, lekin bitta muammo bor.
— Qanaqa muammo?
— Ertaga soat 12:00 ga janoza — dermish...
Boy Afandidan taklif qog‘ozi yuborilganiga g‘ashi kelib, so‘radi:
— Taklifnoma olib kelish uchun sendan ko‘ra durustroq odam topilmadimi?
— Durustroq odamlar ham bor edi-yu,— dedi Afandi,— ammo ular durustroq odamlarnikiga xat olib ketdilar.
— Ruxsat bersangiz, bugun uyga ertaroq ketmoqchi edim... - desa, boshliq:
— Qancha ertaroq? - deb so‘rabdi.
Xodim bo‘lsa:
— 480 minutga erta javob bersangiz... - degan ekan.
Er xotiniga:
— Sevgilim - desa, xotini:
— Meni sevsangiz, boshqa ayollarga qarasdingiz...! - debdi.
Eri:
— Shuning uchun ham seni "Yagona sevgilim" demayapman-da! - degan ekan.





