— Nega “o‘zimga qaramay” o‘qishga borgan kunlarim yonimdan kelishgan yigitlar chiqib qolaveradi?!
Onasi:
— Qo‘ysang-chi! Toshkentda chiroyli yigitlar bunchalik ko‘p emasdir...!
— Kel, cho‘milamiz! – deyishibdi.
Shunda karam:
— Hozir yechinib olay, - deb yechinib-yechinib yo‘q bo‘lib ketgan ekan.
— Oyi, Oyi, O-yi-joon!
— Nega baqirasan? Mehmonxonadaman, yonimga kirib gapirsang-chi!
Bola onasini yoniga kirib borib debdi:
— Ko‘chada o‘ynayotib, loyga tushib ketdim. Hamma yog‘im rasvo. Etigimni yechib, yuvib qo‘ying...
Lekin ayrim hududlarda hech bir sababsiz, minglab odamlar elektr tokisiz qolsa hech kimni ishi yo‘q.
— Qaynonang mehmonga keladi.
— Toshmatov, ikki karra ikki nechi bo‘ladi?
— To‘-o‘-o‘rt!
— Nega yig‘layapsan?
— Besh bo‘lishini xohlayman.
Beshinchi sinfda:
— Toshmatov, ikki karra ikki nechi bo‘ladi?
— To‘rt!
Kollejda:
— Toshmatov, haligacha bilmaysanmi!? Ikki karra ikki nechi bo‘ladi?
— O‘zingiz aytavering ustoz, qancha bo‘ladi...?





