— Adasi, endi tushundim nega semirib ketayotganimni! Mana yozib qo‘yibdi qarang! "Ingichka tolalarni ham baquvvatlashtiradi". Endi men idish yuvish geli bilan cho‘milaman. Unda bunday yozilgan ekan: "Har qanday yog‘larni parchalab, sizni butunlay tashvishdan ozod qiladi"...
— Qanday farosatli qizlar-a...?! Dars o‘tmaydigan o‘qituvchilarga salom berishmaydi...
Tirik qolgan hayvonlarni sher bir joyga yig‘ib, shunday debdi:
— Hamma joy yonib ketdi. Bularni barchasi tiklanguncha, oramizdagi eng katta hayvonni yeb turamiz.
Sichqon sekin filga qarasa, filni jahli chiqib:
— Ko‘zing teshilgur, nega menga qaraysan?! - dermish.
— Og‘ayni, 50000 ming qarz berib tura olasanmi?
— Uzr! Men qarz bera olmayman. O‘rtada shartnoma bor, - debdi pistachi.
— Qanaqa shartnoma? - hayron bo‘lib so‘rabdi do‘sti.
— Bank pista sotmaydi, men qarz bermayman...
O‘g‘ri o‘zicha fikrlab:
— Bitta nonga bir oy qamashdi. Endi bir oy tekinga non berishadi, - dermish.
— Ota sho‘rvangizni go‘shtini menga bering, - desa,
ota o‘g‘liga qarab:
— O‘g‘lim shu go‘shtni yeyman deb bir kosa suv ichdim, - dermish.
— Qo‘liga bolg‘a va nootbukni oladi va bankomatga kelib, uni bolg‘a bilan urib buzadi va pullarni oladi.
— Iye, unda nootbuk nega kerak?
— Nootbuksiz xakker - xakkermi?!
— Qaysi ahmoq o‘rgatgan senga mashina boshqarishni?!
— Voy ustoz, assalomu alaykum! - dermish haydovchi...
Shunda haligi kishi xotiniga qarab:
— O‘tirishingni qara! Men bo‘lsa ertalabdan beri seni qidiryapman! - debdi.
— Og‘ayni bilasanmi, faylasuf kim?
— Yo‘q, - debdi.
— Faylasuf shunday odam-ki, u dunyoni mana shu laganday burab qo‘yishi mumkin.
Sherigi qarasa, hamma go‘sht narigi tomonga o‘tib ketibdi.
— Iye, - debdi yigit, - sen faylasufmisan?
— Yo‘q, - debdi do‘sti.
— Unday bo‘lsa qo‘y, dunyo joyida tursin, - deb laganni yana joyiga aylantirib qo‘yibdi.





