— Azizim, sizni telefoningizdan dugonamga qo‘ng‘iroq qilib olsam maylimi? O‘zimnikida pul qolmabdi.
Eri:
— Mayli, qilaver!
Xotini dugonasini raqamini tersa, go‘shakni u tomonidan javob kelibdi:
— Allo, bormisiz jonim...
— Nima bo‘ldi? - deb so‘rasa,
— Xotinim! - debdi.
— Xotining onasiniki ketgan deb o‘ylagandim?!
— Men ham shunaqa deb o‘ylagandim...
— Fima, iltimos, sendan qarz olganimni xotinimga aytib qo‘ymagin!
— Aytmayman. Lekin menam sendan bir narsani iltimos qilmoqchiydim.
— Nimani?
— Senga qarz berganimni xotinimga aytib qo‘ymagin!
— Meni Chorsuga olib borib qo‘ying, - debdi.
Shunda taksist:
— Siz allaqachon Chorsudasiz desa, haligi mast chontagidan pulini chiqarib, yo‘l haqqini ikki hissa to‘lab haydovchiga:
— Ikkinchi bunaqa tez haydamang, - degan ekan.
— Bolam, hamma gap cholimda. Cholim talaba qizlarni yaxshi ko‘radi-da.
— Militsiya navbatchisi eshitadi.
Narigi tomondan vahimaga to‘la, qo‘rquvdan qaltiragan ovoz kelibdi:
—Tezda Tolzor ko‘cha 18-uyga naryad yuboringlar. Uyda qora mushuk yuribdi. Vajoxati juda yomon.
— Bir mushukni deb militsiyani bezovta qildingmi lanati! Bu ishing uchun javobgarlikka tortilasan. Kimsan o‘zing?
— To‘timan men to‘ti! - dermish trubkani u tomonidan.
Aql, iste’dod va juda ko‘p pul...!
— Nega siz bemorlarni chala davolab ruxsat beryapsiz?
— Iye, eshitmadingizmi? Ishim endi yarim stavka-ku!
— Qo‘lsiz, oyoqsiz eshik ochar bu nima Axmat?
— Bu meni dadam!
— O‘tir xazilkash bu nima deganing!?
— Ustoz to‘g‘ri-ku, dadam ichib kelgan kunlari qo‘l oyoqlarini ishlatmay, boshi bilan eshikni surib kiradida uyga...
— Abdulla, senga savol! "Qavat-qavat to‘ni bor, chiroyligina yuzi bor»?
Abdulla:
— Atirgul!
O‘qituvchi:
— Yo‘q, bu - karom.
Abdulla:
— Maylimi, endi man topishmoq bersam? U besh harfdan iborat, bosh harfiyam oxirgisiyam "Q"…
O‘qituvchi:
— Voy, quloqsiz bola! Nimalar deyapsan!?
Abdulla:
— Ustoz, to‘g‘ri javob - Quloq! Siz topdingiz!!!





