— Сиз ўлим тўшагида ётибсиз... - деса, бемор сакраб ўрнидан туриб:
— Дарров тўшагимни алмаштиринглар, - дермиш.
— Бироз сурилинг...
— Бироз озинг!
— Қани, бу ерда ким зўр?!, - дебди.
Ҳамма ҳайвонлар жим!
— Ҳамма минг сўмдан чиқарсин!, - дебди қуён.
Эртаси куни яна қуён келиб ҳаммадан пул йиғиб кетибди.
Учинчи кун ҳайвонлар бўрига:
— Мен зўрман дегин! Бу шалпанг қулоқ нима қила оларди!, - дейишибди.
Қуён келиб:
— Қани, бу ерда ким зўр?!, - деса, бўри:
— Мен!, - дебди. Шунда қуённи орқасидан шер чиқиб:
— Зўринг беш минг, қолганларинг минг сўмдан йиғларинг!, - дермиш.
— Ўртоқ судья, сиздаям тўртта далаҳовли, бешта ҳовли, олтита квартира ва ўнта машина бор. Айтинчи, сиз порахўрмисиз?
— Ишонтирдингиз. Айбсиз! Озод этилсин!
— Эрон олмасидан берайми ёки Туркияникиданми?
— Менга фарқи йўқ, мен улар билан гаплашмиман, ейман холос
Хотинини жаҳли чиқиб:
— Ким у? Нимага сизни ўпади?, - деса
— Ўчир овозингни! Ҳали унга ҳам тушунтиришим керак сени кимлигингни
— Сен нега иншо ёзмаяпсан?
— Котибамни кутаяпман, - дермиш.
— Вой, шарманда, вой даҳшат!
— Ҳа, хотин, тинчликми?
— Дадаси, тўйимиздан олдин сиз менга атаб ёзган шеърларингизни қандайдир Аҳад Қаюм китоб қилиб чиқарибди.
— Бу ҳали холва, кеча ҳаммомда у чизган илонни кўриб, у чизган эшикка қочганимни этмайсанми?





