— Айтинг-чи доктор, аҳволи қалай?
— Жуда ёмон. Юраги инфаркт бўлган. Қўл ва оёқлари синган. Агар гапингиз бўлса, айтинг! Мен етказиб қўяман.
— Унда сўрангчи, ҳайдовчилик гувоҳномаси олиш учун имтиҳондан ўтибманми?
Натижада эса, соқов одам:
— Вой дод!, - деб бақириб юборибди ...
— Шунча йил яшаб, сутни музлатгичга нотўғри қўйиш мумкинлиги ҳақида билмаган эканман.
— Мен бахтлиман!
— Мен бахтлиман!, - деган садо қайтибди.
— Мен уйландим, - деб бақирибди яна йигит.
Тоғлардан эса:
— Баттар бўл!, - деган садо қайтган экан.
— Эшагингизнинг феъли ёмон экан. Олдидан келганни тишлайди, орқасидан келганни тепади. Бу эшакни биров текинга ҳам олмайди, - деса,
— Эшакни мен бу ерга сотгани олиб келганим йўқ, - деди афанди, — унинг менга кўрсатган азобини бошқалар ҳам татиб кўрсин, - деб олиб келган эдим.
— Ие, ака ҳамён сизникимиди? Узр, - дебди-да, пулларни қайтариб солиб, ҳамённи ерга ташлаб кетган экан.
— Ишлар чатоқ, аҳвол оғирга ўхшайди. Шу ёшда ҳам шунчалик бўладими?
Беморнинг ранги оқариб, қўрқиб сўради:
— Доктор, аҳволим жудаям ёмонми?
— Ҳа, кўзойнаксиз ўқий олмаяпман...
— Буни қаранг-а, тоза оптимист экансизми..
— Йўғ-е, мен қабристонда қоровул бўлиб ишлайман
— Нега, кўпинча аёлларнинг боши оғрийди?
Донишманд жавоб берибди:
— Кучсиз эркакларнинг аёлларини боши оғрийди, кучли эркакларнинг аёлини боши айланади!





