— Мен психиатрман! Қандай қилиб сизга ёрдам беришим мумкин?!
— Ахир мен ақлдан озай деб турибман-ку...
— Туркия, Арабистоннинг ҳамма шаҳарларига бордим. Жуда мириқиб дам олдим.
Қўшниларидан бири дебди:
— Унда сиз жуғрофияни яхши билсангиз керак?!
— Йўқ! Мен ҳали Жуғрофияга бормадим. Лекин, яқинда у ерга ҳам боришни режалаштирганман, - дермиш ҳалиги одам.
— Жуда яхши-ку! Нимани ҳисоблашни ўргандинг?
— Ҳаммани аҳмоқ деб ҳисоблашни ўрганиб олдим.
— Турмушга чиқганингга афсусланмайсанми?
— Нималар деяпсан? Нима менда юрак йўқми? Ачинаман албатта эримга...
Уччаласи “Бизни қўйиб юбор!” деб девга ялина бошлашибди. Шунда дев:
— Ҳар бирингиз оғзингиздан бирор нарсани олиб ерга ташлайсизлар. Кимнинг нарсасини кўриб, ушлашга улгурсам, мен билан қолади. Агар кўрмасам, қўйиб юбораман, - дебди.
Чаплиннинг оғзида сақичи бор экан. Сақичини ерга ташлаши билан, дев ушлаб олибди.
Алдар Кўсанинг оғзида нос бор экан. Ерга ташлаши билан, уни ҳам дев ушлаб қолибди. Навбат Афандига келибди. Кеча роса тўйиб саримсоқ еган Афанди девга қараб “Куф-ф-ф” дебди. Дев атрофга аланглаб қарабди-да:
— Саримсоқни ҳиди бор-у, ўзи йўқ?! Майли сен уйингга кетавер! – деган экан.
Очиб, биттасини олдим. Қўлларимни артдим кейин столни артдим, бироздан сўнг оёқ кийимимни, сал туриб ...
— Ёрдам бер дўстим, мен чўкаяпман! - деса, дўсти:
— Майли дўстим, сени чўкканинг-мени чўкканим... - деган экан.
— Акажон, челагимда нечта балиқ борлигини айтсангиз, иккаласини ҳам сизга бераман.
Акаси:
— Иккита балиқ бор, - деб болакайни балиқларини олиб қўйган экан.





