— Тешавой, сен уйга кириш ҳақида ўйлаяпсанми?
— Ўйлаяпман, ойижон.
— Хўш?
— Ойи, яна озгина ўйлаб олай...
Юра бериб Афандининг қорни жуда очди, аммо ошнаси овқат тўғрисида оғиз очмас ва уйма-уй юрар эди. Афанди ниҳоят ошхона олдида тўхтади-да, унга диққат билан қарай бошлади. Ошнаси ундан сўради:
— Ошхона ёқиб қолди дейман-а?
— Ҳа, ошхонани жуда боплабсиз,— деди Афанди,— шундай қилибсизки, кирган кишининг дарров овқат егиси келади!— деди.
— Нега ундай деяпсан?
— Қорнимни қара?
— Ҳа, гап бу ерда дегин, унда бу фарзанднинг отаси мен эмас, нон заводи экан-де.
— Озодликда касбинг нима бўлган оғайни?
— Талаба эдим.
— Нега "ўтирдинг?"
— Квант физикаси фанидан дарсни қолдирганим учун...
— Ол-а!
Бунақаси бўлиши мумкин эмас!
— Ўша куни банкни ўмарган эдим...
— Нима бало, тушингизда илон кўрдингизми?
— Йўқ, онангни кўрибман.
Хитой давлатида эса: "Бўлди бас, етар энди" - деб ёзилар экан.
— Мен сувсадим, сув ичгани кетаяпман, - дебди.
2-тентак:
— Мени ўрнимга ҳам ичиб кел, - дебди.
Шунда 1-тентак ҳўп деб кетибди. Бир оздан сўнг қайтиб келибдида, 2-тентакка қараб кулаверибди.
2-тентак ҳайрон бўлиб:
— Эй, тентакмисан, нимага ўзингдан-ўзинг кулаяпсан, - деса,
1-тентак:
— Ўзимни ўрнимга тоза сув, сенинг ўрнингга эса, ифлос сув ичдим, - дермиш
— Мих билан қулоғни ковлаб кўраётувдим, бирдан негадир товуши чиқмай қолди, - дермиш.
Тонг саҳарда шундоқ кўзини мажбурлаб очса хотини бақириб ётибди:
— Майли нимага кеч келдинг, деб сўрамайман, Постел нимага қон, деб сўрамайман. Лекин жавоб бер: Нега ойим олиб берган тошойнага тўлик пластир ёпиштириб чикдинг?





