— Йўқ, ўғлим
— Унда нимага овқатланасиз?
— Қутиси қани?
— Қизиқмисан, хотин? Ахир мен унинг кўйлагига қўлимни артдим ҳалос.
— Тешавой, сен уйга кириш ҳақида ўйлаяпсанми?
— Ўйлаяпман, ойижон.
— Хўш?
— Ойи, яна озгина ўйлаб олай...
Юра бериб Афандининг қорни жуда очди, аммо ошнаси овқат тўғрисида оғиз очмас ва уйма-уй юрар эди. Афанди ниҳоят ошхона олдида тўхтади-да, унга диққат билан қарай бошлади. Ошнаси ундан сўради:
— Ошхона ёқиб қолди дейман-а?
— Ҳа, ошхонани жуда боплабсиз,— деди Афанди,— шундай қилибсизки, кирган кишининг дарров овқат егиси келади!— деди.
— Нега ундай деяпсан?
— Қорнимни қара?
— Ҳа, гап бу ерда дегин, унда бу фарзанднинг отаси мен эмас, нон заводи экан-де.
— Озодликда касбинг нима бўлган оғайни?
— Талаба эдим.
— Нега "ўтирдинг?"
— Квант физикаси фанидан дарсни қолдирганим учун...
— Ол-а!
Бунақаси бўлиши мумкин эмас!
— Ўша куни банкни ўмарган эдим...
— Нима бало, тушингизда илон кўрдингизми?
— Йўқ, онангни кўрибман.
Хитой давлатида эса: "Бўлди бас, етар энди" - деб ёзилар экан.





