— Нега итингиз менга ҳадеб иррилаяпти?
Уй эгаси:
— Идишида овқат еганларни ёқтирмайди.
— Ҳўш, ўзинг-чи, уйингдаги ўн жавон китобларнинг ҳаммасини ўқиб чиққанмисан?
— Темирни қизиганини қара, ушласанг қўлинг ёпишиб қолса керак-а?
— Бой бува, агар ҳозир битта тилла танга берсангиз, қўлимга олиб тилимга ҳам тегизишим мумкин.
— Йўғее, мана ол тилла танга, деб битта тилла танга берса.
Афанди тилла тангани қўлига олиб, кейин тилига теккизибди-да, чўнтагига солиб қўйибди.
— Биз бугундан бошлаб Насриддин Афандини эшак бошилик мартабасига мувофиқ кўрдик...
Афанди ўрнидан туриб подшога таъзим қилди ва бориб тахтдан ҳам юқорироқ бир жойга бориб ўтирди.
— Ҳа, Афанди, — деди подшо,— нима учун мендан ҳам юқорироққа ўтирдингиз?
Афанди қўлини кўтариб деди:
— Тақдирга тан беринг, шоҳим! Мен ўз вазифамни бажаришга киришдим!
— Ҳўш, ҳозирча мана бу ер, мана бу ер ва мана бу ердан чуқур ковлашни бошлайверасилар, мен эса бориб аниқ қаерни ковлаш кераклигини билиб келаман.
— Пулим йўқ.
— Мен кўнгил учун сўраябман, сиз эса дарров бошқача тушинасиз.
— Ҳа, севаман, жонимдан ортиқ.
— Бўлди энди қизиғи йўқ пулиз бўмаса.
"Бир ҳафтадан бери туғилган кунимга ҳеч нарса керакмас деб жаврайман. Барибир бугун туғилган куним экани ёдингиздан чиқиб қолди! - деган экан.
— Кечаси устимга кўрпани ёпаверманг!
Она:
— Ахир шамоллаб қолишинг мумкин.
Ўғил:
— Лекин ёнимдаги хотинимни усти очилиб қоляпти!
— Устоз, шу фанга дарсларда кирмасам майлими?! Менга математика ҳаётда умуман керакмас!
Устози ўқувчига:
— Ҳали шу гапларингни фарзандларинг билан математика дарсини тайёрлаб ўтирганингда эслайсан! - дермиш.





